شاعران ایرانی

ملک الشعرای بهار


 

میرزا محمد تقی بهار متخلص به بهار12 ربیع الا ول سال 1304 ه.ق

در مشهد بدنیا آمد .وی پسر ملک الشعرا محمد کاظم صبوری می باشد

، بهاربی تردید یکی ازبزرگترین گویندگان پارسی در چند قرن اخیر

تاریخ ادبی ایران است او نه تنها شاعری زبان آور بلکه محققی

بزرگ و فعال واستادی لایق و روزنامه نگاری مبتکر و پر ارزش 

بود .

وی از هفت سالگی به سرودن شعر پرداخت ودر چهارده سالگی به

همراه پدرش در مجامع آزادیخواهان حاضر شد و به مشروطه خواهی

دل بست سخن او در سطحی بالاتر از آثار همه ی شاعران عهد

انقلاب قرار می دهد :

باشه ایران ز آزادی سخن گفتن خطاست

کار ایران با خداست

مذهب شاهنامه ایران ز مذهب ها جداست

کار ایرن با خداست …

به هنگام جنگ جهانی اول بهار که به تهران تبعید شده بود به مشهد

بازگشت و روزنامه ((نوبهار)) را تاسیس کرد وی در اواخر عمر

بکار تحقیق و تدریس و نویسندگی می پر داخت .

بهار در سال 1370 ه.ق در گذشت .

دیوان اشعار :

مرغ سحر ناله سر کن

داغ مرا تازه تر کن

زاه شرر بار این قفس را

بر شکن و زیرو ز بر کن

بلبل پر بسته ز کنج قفس در آ

نغمه ی آزادی نوع بشر سرا

و از نفسی عرصه ی این خاک تیره را

پر شرر کن

نمایش بیشتر

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

همچنین ببینید

بستن
بستن