دانش سرا

میرزا محمد تقی بهار متخلص به بهار12 ربیع الا ول سال 1304 ه.ق

در مشهد بدنیا آمد .وی پسر ملک الشعرا محمد کاظم صبوری می باشد

، بهاربی تردید یکی ازبزرگترین گویندگان پارسی در چند قرن اخیر

تاریخ ادبی ایران است او نه تنها شاعری زبان آور بلکه محققی

بزرگ و فعال واستادی لایق و روزنامه نگاری مبتکر و پر ارزش 

بود .

وی از هفت سالگی به سرودن شعر پرداخت ودر چهارده سالگی به

همراه پدرش در مجامع آزادیخواهان حاضر شد و به مشروطه خواهی

دل بست سخن او در سطحی بالاتر از آثار همه ی شاعران عهد

انقلاب قرار می دهد :

باشه ایران ز آزادی سخن گفتن خطاست

کار ایران با خداست

مذهب شاهنامه ایران ز مذهب ها جداست

کار ایرن با خداست ...

به هنگام جنگ جهانی اول بهار که به تهران تبعید شده بود به مشهد

بازگشت و روزنامه ((نوبهار)) را تاسیس کرد وی در اواخر عمر

بکار تحقیق و تدریس و نویسندگی می پر داخت .

بهار در سال 1370 ه.ق در گذشت .

دیوان اشعار :

مرغ سحر ناله سر کن

داغ مرا تازه تر کن

زاه شرر بار این قفس را

بر شکن و زیرو ز بر کن

بلبل پر بسته ز کنج قفس در آ

نغمه ی آزادی نوع بشر سرا

و از نفسی عرصه ی این خاک تیره را

پر شرر کن